Koninklijke Racing Club Genk

In de aanloop van het seizoen 2009-2010 worden we getrakteerd op enkele mooie tegenstanders. Zo is de club erin geslaagd de bekerwinnaar van België te strikken. We stellen de club voor die op 24 juli de degens kruist met onze geel/groenen: K.R.C. Genk

De geschiedenis van K.R.C. Genk (in de volksmond steevast Racing Genk genoemd) is een recente. In 1988 fuseren K.F.C. Winterslag en K. Waterschei SV THOR (beter bekend als THOR Waterschei) met elkaar en ontstaat de nieuwe fusieclub. Op het stamnummer 322 (het stamnummer van K.F.C. Winterslag) neemt men deel aan de competitie.

De nieuwe fusieclub beleeft in haar beginjaren barre tijden. Het eerste seizoen wordt er eentje met een zwart randje. De club eindigt op de laatste plaats in de rangschikking hetgeen rechtstreekse degradatie tot gevolg heeft. Lang duurt haar afwezigheid op het hoogste niveau niet, want een seizoen later weet het via de eindronde weer naar Eerste Klasse te promoveren. Vanaf dat seizoen gaat men ook spelen in het Thyl Gheyselinck Stadion, daar waar het nu nog steeds haar thuiswedstrijden afwerkt. Het stadion van Winterslag aan de Genkse Noordlaan wordt in de jaren nadien nog door de jeugd gebruikt, maar raakt op enig moment in verval. Inmiddels is het stadion afgebroken.

De jaren die volgen brengen de Genkenaren weinig voorspoed. Ternauwernood wordt seizoen degradatie afgewend, maar in het seizoen 1993/1994 is het dan toch zover: men wordt veroordeeld tot de woestijn van het Belgische voetbal: Tweede Klasse. De ambitie van de fusieclub is echter hoger dan dat en Racing Genk probeert weer in één jaar terug te keren naar de elite van het voetbal. Dat lijkt bijna te lukken, ware het niet dat K.R.C. Harelbeke daar een stokje voor steekt. Het seizoen daaropvolgend mag men uiteindelijk wèl feesten: promotie is een feit. Onder leiding van succestrainer Aimé Antheunis zet ten de Limburgers een opmars in die zal leiden tot de top van het Belgische voetbal. Ook Stijn Haeldermans maakt kort deel uit van de opmars van Racing Genk. In het seizoen 1996/1997 komt de frêle middenvelder tot 26 wedstrijden voor de Limburgers.

Onder het bewind van ‘Papa Aimé’ komen ook nobele onbekenden zoals Souleymane Oulare, Branko Strupar en Thórdur Gudjóhnsson naar Limburg. Nooit van gehoord en nooit iets gepresteerd, totdat Antheunis ze onder handen neemt.  Samen met harde werkers zoals Marc Hendrickx, Wilfried Delbroek, Jacky Peeters, Besnik Hasi, Davy Oyen en clubheld Domenico Olivieri smeedt hij een elftal samen dat in het seizoen 1997/1998 de beker van België wint. In een zinderende finale wordt Club Brugge met 4-0 verslagen. In die dagen is elke thuiswedstrijd het Thyl Gheyselinck Stadion stijf uitverkocht.

Het seizoen waarin de beker wordt gewonnen is ook het seizoen waarin de vriendschap tussen supporters van Fortuna en Racing Genk ontstaat. Voorafgaande aan het Genkse succesjaar spelen de beide ploegen in De Baandert tegen elkaar en het eindigt voor de Belgen in een waar drama. Fortuna laat op het veld geen spaan heel van de tegenstander. Na 90 minuten prijkt een score van maar liefst 5-1 op het scorebord. Fortuna tankt vertrouwen en voor Racing Genk het signaal om dat seizoen uit een ander vaat je te gaan tappen.

Buiten de lijnen kunnen de supporters het onderling prima vinden en ontstaat een vriendschap welke nog steeds bestaat. Wellicht verbazingwekkend voor de jongere lezers, maar enkele redactieleden van Fortuna Online zijn mede verantwoordelijk voor het ontstaan van deze vriendschap. Nog altijd steken supporters van beide clubs met enige regelmaat de grens over om elkaar tijdens en rondom wedstrijden bij te staan.

Het seizoen nadien weet Racing Genk voor de eerste maal in haar bestaan kampioen te worden. In Harelbeke schrijft het geschiedenis en zorgt voor een ongekende feestvreugde in Genk en wijde omgeving. Internationaal gezien blijft Racing Genk echter een kleine speler en wordt slachtoffer van haar eigen succes. De ene na de andere speler vertrekt en de resultaten worden langzaamaan wat minder. Ondanks dat men nog een beker weet te winnen lijkt de succesperiode passé. Van een hele resem spelers wordt afscheid genomen, waaronder Fritz Emeran. In de winterstop van het seizoen 2000/2001 neemt Fortuna de Franse snelheidsduivel over van Racing Genk. Daar waar hij in Genk nooit kon overtuigen, groeit Emeran in Sittard uit tot één van de meest populaire spelers in het elftal van Frans Thijssen.

Met het aantrekken van Sef Vergoossen als trainer weet men weer aan te knopen bij de successen uit vervlogen tijden. Inmiddels zijn Strupar en Oulare legendes geworden en vervangen door Wesley Sonck en Moumouni Dagano. Beide vielen bij Germinal Beerschot niet al te zeer op, maar in het seizoen 2001/2002 schieten ze de Limburgers wederom naar de titel. Het seizoen daaropvolgend speelt men in de Champions League, maar strandt in de poulefase. De opleving lijkt van korte duur. Chris van Geem maakt dit niet mee. Hij wordt dat seizoen verhuurd aan Fortuna.

Ondanks dat de club het oude Thyl Ghyselinck Stadion heeft omgetoverd tot de hypermoderne Cristal Arena is het op sportief vlak kommer en kwel. De successen blijven uit en dat zorgt voor iedereen voor de nodige wrevel. Hoeveel miljoenen Euro’s Jos Vaessen ook investeert in de club, het lijkt allemaal weinig zoden aan de dijk te zetten.

Het seizoen 2009/2010 moet een nieuwe start worden voor Racing Genk. Onder leiding van trainer Hein Vanhaezebroeck trekt de club resoluut de kaart van de jongeren en probeer min of meer het succes van Standard te kopiëren. Dit is ook de start van een voorzichtige samenwerking tussen beide clubs. Door toedoen van de entourage van TOF is het gelukt om in contact te komen met de Genkse bestuurders en worden de eerste contacten gelegd. Benieuwd tot wat één en ander zal uitmonden.

Michel Hennen