De wedstrijd tegen FC Dordrecht is slechts 20 minuten oud als Género Zeefuik de bal krijgt aangespeeld. De topzware aanvaller zet zijn lichaam, draait weg van Pieter Nys en loopt met de bal aan de voet richting doel van Danny Wintjens. Nys probeert vanalles, maar het is een ongelijke strijd. Zeefuik nadert het doel en schiet onberispelijk binnen. Hoe makkelijk ging dit allemaal? Op de tribunes klinkt gemor.

10 minuten later wil Nico Vanek de bal uit het strafschopgebied schieten. Net voordat zijn voet het leer zal raken, komt Zarko Grabovac tussenbeide. Zijn mislukte kopbal belandt in de voetjes van Moussa Kalisse. De Dordrechtenaar neemt de bal aan, dribbelt een paar meter richting dol en trapt de 0-2 op het scorebord. Hoe knullig? Het gemor neemt in volume wat toe.

Degene die denkt dat de koek op is, heeft het helemaal mis. De flater die Grabovac begaat als hij de bal wil terugleggen op Wintjens is tenenkrommend. Het is wederom Zeefuik die van dit buitenkansje weet te profiteren. Als je zo eenvoudig de doelpunten achteraan weggeeft wordt het tijd om eens wat aandacht te gaan besteden aan het verdedigen. Om dit te benadrukken wordt in de dagen voorafgaand aan de wedstrijd in Den Bosch het woord ‘Defence’ uit karton gesneden. Wellicht dat trainer Roger Reijners het gemor in het stadion niet heeft gehoord; in ieder geval hopen we dat hij onze boodschap deze keer wel begrijpt!

Bekeravonturen van Fortuna duren doorgaans nooit lang. Elke ronde die de hoop op de finale in De Kuip levend houdt wordt dan ook gekoesterd. Natuurlijk hoopt iedereen in de eerste ronde thuis tegen een amateurclub te mogen uitkomen, maar dat zit er dit seizoen niet in. FC Dordrecht komt uiteindelijk uit de koker als tegenstander.

Om toch al even te dromen van cupwinst worden in de weken voorafgaand aan de ontmoeting enkele replica’s gefabriceerd. Als Fortuna in de bewuste bekerwedstrijd ook nog op voorsprong komt, zit iedereen in gedachten al in De Kuip. Uiteraard wordt dit in het uitvak dan ook luidkeels verkondigd. Uiteindelijk zal de echte beker niet in de prijzenkast komen te staan en stellen we ons tevreden met een kartonnen versie. Echter, voorlopig zijn we tot in Dordrecht geweest en dat is maar 18 kilometers van De Kuip verwijderd.

Achteraf gezien mogen we blij zijn dat we er naar één rondje bekeren al uit liggen. Columnist Jan Notermans weet namelijk dat bekerwedstrijden veel energie vergen. Energie die je beter in de competitie kunt gebruiken. Eind goed al goed…

Het eigenaardige aan vriendschappen is dat je nooit exact kunt duiden wanneer deze zijn ontstaan. Maar het moet ergens rond de eeuwwisseling zijn geweest, tijdens een uitwedstrijd tegen NAC dat ik iemand in het midden van de bus opmerk die spreekt met een soort van Maastrichts accent. Helemaal thuisbrengen kan ik het niet en met mij enkele mede-supporters. Het leidt in ieder geval tot een dusdanige woordenwisseling dat er melding wordt gemaakt bij de buscoördinator. Het is één van de dingen die me te binnen schieten als ik aan Harald terugdenk.

Op 3 december 2004 speelt Fortuna de uitwedstrijd tegen Sparta. Doordat iedereen aan de late kant is en Het Kasteel middenin een woonwijk ligt, zorgen ervoor dat dichtbij het uitvak parkeren schier onmogelijk is. Er zit dus niks anders op dan een eindje te wandelen. En ja, als je dan een Fortuna-jas draagt, zoals Harald deed die avond, loop je kans op te vallen. Zeker als je langs het Sparta-café moet. Fortuna neemt een 0-3 voorsprong, maar uiteindelijk wint Sparta in extremis met 4-3. Direct na affluiten denkt Harald het stadion snel te kunnen verlaten, om zodoende Spartanen te kunnen ontwijken. Zijn reisgenoot Eppo staat op zijn gemakje nog ergens te kletsen. Harald ontsteekt in woede. Zelden gezien, maar ook dat was Harald…

Op 25 maart 2005 staat Fortuna met 2-0 achter in en tegen Volendam. Fortuna doet wat het kan en probeert zo goed en zo kwaad als het kan druk op het Volendamse doel te zetten. Dat lukt ook aardig, maar een doelpunt wil maar niet vallen. Totdat Haralds poulain Thomas Janssen een paar minuten voor tijd de bal krijgt aangespeeld. Hij staat rechtop te slapen als Sandro Calabro komt aangelopen, wat hij schiet de bal pardoes in zijn voeten. Calabro loopt door tot aan het doel van Willem-Jan Thijssen en legt in 3-0 in de mand. Als we het stadion verlaten, wenst iedereen elkaar een goed terugreis. Ik besluit met een ‘Dag Thomas’. Daar kan iedereen wel een beetje om grinniken, behalve Harald. Twee woorden die voor enorme ophef zorgen binnen de Fortuna Online-redactie. Wekenlang spreekt Harald niet tegen mij. Typisch Harald. Zijn passie voor het spel en zijn gevoel voor de club zijn ongelofelijk groot. Ik had Riccardo graag een ander afscheid gegund, maar de zaken lopen nu eenmaal zo zoals ze lopen.

Zomaar twee situaties die Harald kenmerken. Maar uiteindelijk draait iedereen weer bij en realiseert zich dat Fortuna eigenlijk maar bijzaak is. Toch is het bijzonder lastig om te kunnen relativeren als 22 augustus 2008 mijn gsm rinkelt en Guido met bibberende stem vertelt dat de auto waarin Harald zit een zwaar ongeluk heeft gehad. Het besef komt eigenlijk pas ’s nachts als ik Riccardo aan de lijn heb en we tegen elkaar zeggen het niet kunnen bevatten dat Harald niet meer in ons midden is.

Harald, vriendschap houdt niet op waar het leven eindigt!

Nu de nood hoog is komt hulp uit allerlei hoek aanwaaien. Daar waar de één loten verkoopt voor het ‘koosjiete’, shawls laat maken waarvan de opbrengst naar TOF gaat of een feest organiseert, probeert de ander zijn werkgever warm te laten lopen voor Fortuna. In die laatste categorie kunnen we clubicoon Mark van Bommel plaatsen. Niet alleen heeft Daniel van Buyten TOF-loten gekocht, Mark heeft Bayern München zover gekregen dat het een wedstrijd komt spelen in Sittard. En dat is erg TOF. Bayern München is niet zomaar een club, het herbergt enkele bekende vermaarde wereldsterren in haar selectie zoals Zé Roberto (onder andere kampioen van Duitsland en Spanje, bekerwinnaar in Duitsland, winnaar COPA América met Brazilië), Luca Toni (onder andere topscorer Serie A, topscorer Bunderliga, wereldkampioen met Italië) en Lucimar da Silva Ferreira ‘Lucio’ (kampioen van Duitsland, winnaar Confederations Cup en wereldkampioen met Brazilië) mee. Maar ondertussen is Mark zelf ook een ster geworden.

Het begon allemaal in de Sittardse Baandert. Daar waar grote opruiming wordt gehouden in de selectie door Pim Verbeek en Mark een kans krijgt in het eerste elftal. In zijn eerste volledige jaar wordt hij meteen kampioen in de Eerste Divisie. Voor Mark is in het elftal een grote rol weggelegd. Er lijkt maar weinig de motor op het middenveld te kunnen afstoppen. Slechts overmoed staat een grote carrière in de weg.

Tijdens de thuiswedstrijd tegen FC Zwolle laat hij een eerste maal een voor tegenstanders onsympathiek trekje zien. Als hij tegen het eind van de wedstrijd wordt uitgeroepen tot ‘man van de wedstrijd’, houdt Mark de bal even vast onder zijn voet en steekt zijn armen in de lucht. Dat wordt aan Zwolse zijde niet gepruimd, een tackle valt Mark ten deel. Op de tribunes moet iedereen schaterlachen; Marks naam is gevestigd.

In de seizoenen die volgen groeit Mark uit tot de absolute smaakmaker van Fortuna. Met hem in de ploeg weet je dat het genieten wordt die avond. Populair bij tegenstanders zal Mark wel nooit worden, maar dat deert de Fortuna-aanhang niet. Spelend vol overgave en de grens van het toelaatbare opzoekend is hij een plaag voor elke ploeg. Zo zal de thuiswedstrijd tegen Ajax in het seizoen 1998/1999 iedereen wel bijblijven. Niet alleen omdat er wordt gewonnen (Robert Roest scoort de 1-0 vanaf de penaltystip), maar vooral omdat de Amsterdammers compleet worden weggespeeld. Ook Mark laat zich weer gelden. In de eerste helft ziet hij dat doelman Edwin van der Sar een paar meter voor zijn doel staat en met een lob vanaf eigen helft probeert hij hem te verschalken. Helaas verdwijnt de bal enkele centimeters naast het doel.

In datzelfde seizoen weet Fortuna ook in de Nijmeegse Goffert te winnen. Met Mark als centrale verdediger slaagt Fortuna erin met 0-3 uit een kolkende Goffert te vertrekken. Zelfs het veld bestormende NEC-supporters kunnen niks aan de uitslag veranderen. In datzelfde seizoen boekt Fortuna een 6-4 thuisoverwinning op PSV. Ook in dat duel laat Mark even zien wie de slimste is. Bij een 6-4 stand in de laatste minuut rukt de middenvelder op naar de Eindhovense verdediging. Als hij Yuri Nikiforov tegenkomt, speelt hij de bal langs de Rus (Mark weet dat deze reeds in het bezit is van een gele kaart) en loopt professioneel tegen hem op. Twee keer geel is rood en aldus kan Nikiforov inrukken. Sympathiek? Ach, wat maakt het uit? Mark geeft alvast zijn visitekaartje af. De Fortuna-fans slaan zich op de knieën van de pret. 'Even dollen met Nikiforov', we kunnen er nog immer smakelijk om lachen!

Het goede spel van Mark valt ook andere clubs op. Nadat eerst AZ probeert hem naar Alkmaar te lokken, dingen ook Ajax en PSV naar zijn diensten. Uiteindelijk wordt het PSV, een club die ook wel bij Mark past. Het seizoen 1998/1999 is dus Marks laatste in Sittardse dienst en dat we hem gaan missen staat vast.

Niemand bij Bayern München die daarvan wakker ligt. Het zegt meer iets over zijn winnaarsmentaliteit dan over onsportief gedrag. Zoals hij populair is in Sittard, zo is hij dat ook in Eindhoven, wordt hij in Barcelona met open armen ontvangen en wordt hij ook in München erg gewaardeerd. In de rest van Duitsland zal hij iets minder populair zijn, daar liggen wij niet van wakker. Hij is onze Fortunees nummer 1! Voor eens en altijd!

Van de hemel naar de hel binnen één week. Alleen Hans Erkens kan zoiets verzinnen. In de week na de 0-2 overwinning in Maastricht komt het nieuws naar buiten dat de clubleiding het allemaal niet meer ziet zitten en de enige oplossing voor alle problemen een fusie met aartsrivaal Roda JC is. Dat een zelfstandig voortbestaan onmogelijk is, wordt bevestigd door onderzoeksbureau UNO, een autoriteit op het gebied van financiële huishoudingen van voetbalclubs binnen KNVB-land. Naar eigen zeggen heeft Erkens er alles aan gedaan om de club overeind te houden en de Raad van Commissarissen gelooft hem. Net als zovele onwetende mensen in de Westelijke Mijnstreek.

Een logische vervolgstap in dit proces is de oprichting van een stuurgroep die onderzoek gaat verrichten naar de meerwaarde van een fusie tussen beide clubs. Niet veel later blijkt deze stuurgroep te zijn omgeturnd tot de Stichting Topvoetbal Limburg (gehuisvest te Huize Erkens) en beseft iedereen dat het menens is.

Ondertussen is de enige kans op overleven de Stichting Trots op Fortuna geworden. Dit samenwerkingsverband tussen sponsoren en supporters slaagt erin de hele Westelijke Mijnstreek weer trots op Fortuna te laten zijn. Het voorlopig sportieve hoogtepunt is de thuiswedstrijd tegen Excelsior waarin de vierde periode kan worden gewonnen. In een ambiance waarvan iedereen onder Erkens’ bewind verstoken is gebleven blijkt de 1-1 eindstand achteraf onvoldoende voor periodewinst. Desondanks smaakt dit naar meer en blijft TOF groeien.

Het feit dat TOF uiteindelijk met het nieuws komt de begroting voor de komende seizoenen rond te hebben overtuigd iedereen des te meer van het feit hoezeer Erkens de afgelopen heeft geprobeerd Fortuna aan de rand van de afgrond te krijgen. Gaat dan iedereen eindelijk inzien wat voor een nonsens deze man jarenlang heeft gebrald?

Het ultieme bewijs voor zijn falen levert de man zelf tijdens het besloten overleg tussen de gemeenteraad van Sittard-Geleen, de Stichting Topvoetbal Limburg en de Stichting Trots op Fortuna. Hij presenteert een grafiek met de inkomsten van Fortuna tijdens de laatste drie seizoenen. De lijn loopt stijl naar beneden. In datzelfde overleg vertelt hij dat hij vier jaar werkzaam is binnen de club. Beiden kunnen niet los van elkaar worden gezien; hij levert hiervoor zelf het bewijs! Iedereen die ooit heeft gedacht dat Erkens goed werk levert voor Fortuna wordt hiermee door hemzelf voor gek verklaard.

Ook aan Roda-zijde is een fusie niet zomaar geregeld. Plotseling blijkt dat er een tweetal stichtingen zijn gelieerd aan de club. Deze zijn ooit opgericht om het Roda-belang te dienen en een fusie staat haaks op hetgeen statutair is vastgelegd bij beide stichtingen. Eén van deze stichtingen, de Stichting Administratiekantoor Roda JC (kortweg STAK), is het eerst aan zet. Zij vragen zich oprecht af waarover ze moeten beslissen. Het voornemen tot fusie met Fortuna? Maar hoe zit dat dan en wat is de meerwaarde ervan?

Er wordt afgesproken dat de Stichting Topvoetbal Limburg eerst haar huiswerk moet doen en dit vervolgens door STAK laat beoordelen. Alhoewel STAK geen voorstander is van een fusie, gaat men uiteindelijk tòch door de knieën. Achteraf blijkt waarom. Er wordt de bestuurders voorgehouden dat Fortuna failliet zal gaan, waardoor de schulden aan Sittardse zijde vervallen. De fusieclub kan dus zonder schulden een start maken. Nadat STAK akkoord heeft gegeven en voorgaande in de publiciteit komt, blijkt hoezeer men zich om de tuin heeft laten leiden door Erkens en consorten. Kortom, de fusiecommissie gaat over lijken ter eigen glorie en geluk.

Het is in de winterstop van het seizoen 94/95 als Ronald Hamming de overstap maakt van FC Groningen naar Fortuna Sittard. In Groningen heeft niemand veel vertrouwen in de Drent en hij zit meer op de bank dan hem lief is. Pim Verbeek, op dat moment trainer van Fortuna, heeft dat blijkbaar wel en haalt de pocketspits naar Limburg. Al snel blijkt Ronald goed te passen bij Fortuna; hij scoort in het kampioensjaar 11 maal.

Tijdens de eerste wedstrijd terug in de Eredivisie is Ronald meteen van waarde door de 1-1 aan te tekenen tegen PSV. De wedstrijd gaat weliswaar verloren met 1-3, maar de gelijkmaker van Ronald aan de Noordkant van De Baandert vergeet niemand meer. Toch maakt Verbeek verschil tussen Ere- en Eerste Divisie, want Ronald is geen onomstreden basisspeler. Zijn waarde is echter onverminderd groot. De 0-1 overwinning op Het Kasteel komt voor een groot deel tot stand wegens zijn leepheid. Scoorde hij in de Eerste Divisie 11 maal, in de Eredivisie doet hij er nog eentje bij. Voor een club als Fortuna is hij dus goud waard.

Het seizoen dat volgt scoort hij wederom aan de lopende band. Weliswaar niet in het eerste elftal, maar in het tweede. Hoe dankbaar mogen we zijn dat door de gierigheid van Henk Nienhuis een overgang naar BV Veendam afketst op de hoogte van de afkoopsom? Een seizoen later is het exit Pim Verbeek en neemt Bert van Marwijk het stokje over. Ronald wordt zijn spits en scoort 20 doelpunten in één seizoen. Het is ook in dat seizoen dat Ronald alledrie de treffers voor zijn rekening neemt tijdens de wedstrijd tegen FC Volendam en Fortuna voorbij onze grote Kerkraadse rivaal loodst. Het onderstaande, haast historische, krantenartikel plakt links en rechts nog op een muur of deur in de Westelijke Mijnstreek.

Ondanks dat het in de jaren die volgen minder gaat met de club, blijft de Drent Fortuna trouw. Zoals hij de seizoenen dat het crescendo gaat met de club meemaakt, zo maakt hij ook de seizoenen mee dat het decrescendo gaat. Ook na de degradatie vertrekt Ronald niet, totdat hij op een leeftijd is gekomen dat zijn geboortegrond weer begint te trekken. Het is echter vooral Ronalds ega die aandringt op een verhuis naar het Noorden en na afloop van het seizoen 01/02 vertrekt Ronald, 8,5 seizoenen en meer dan 100 doelpunten in officiële wedstrijden na aankomst, naar BV Veendam. Jarenlang was hij welhaast de personificatie van het succes van Fortuna, maar aan een jarenlange trouwe dienst komt een einde.

De laatste drie seizoenen bolt hij uit bij BV Veendam en weet ook daar veelvuldig te scoren. Hij scoort zelfs tegen Fortuna, maar juicht nooit uitbundig; altijd beschaafd en ingetogen. Ondanks dat je gaat stoppen, Ronald, blijf je voor altijd in ons hart zitten!

Na afloop van het seizoen kwam hij plots testen, na te zijn doorgestuurd door MVV. Speelde een aantal testwedstrijdjes tegen wat amateurteams en werd voldoende bekwaam geacht iets toe te voegen aan de selectie van Fortuna. Het aantrekken van de Waal wordt door het merendeel dan ook gezien als een noodgreep. In die periode worden ook namen van andere spitsen genoemd, maar het is alleen Cédric die een contract van zijn autografie voorziet.

Waar Cédric de hem toebedachte vaardigheden laat is ons niet geheel duidelijk. Ballen springen van zijn voet af en de communicatie met zijn medespelers laat vaak te wensen over. Is ook allemaal niet zo vreemd: Cédric spreekt louter Frans in tegenstelling tot de rest van de mensen binnen Fortuna.

Na verloop van tijd begint Fortuna steeds beter te wennen aan de Congolese Waal en Cédric aan Fortuna. Een eerste maal dat hij iets van zijn klasse toont is in de thuiswedstrijd tegen FC Endhoven. Allereerst dwingt hij een verdediger tot het maken van een zware overtreding op hem. Twee maal geel is rood en aldus wordt FC Eindhoven tot een tiental gereduceerd. Even later geeft Cédric de beslissende voorzet welke leidt tot de 2-1. Het juichen, voor Vak C, is van ongekende schoonheid; Cédric wordt prompt haast een cult-figuur.

Het mooie aan de speler is dat hij tijdens de eerste helft vaak zijn krachten ietwat spaart. Zodoende heeft hij de tweede helft (als hij als rechtsbuiten voorlangs Vak C loopt) des te meer kruit in zijn benen om te verschieten. De linksbacks van onder andere HFC Haarlem, MVV en Stormvogels/Telstar kunnen erover meepraten. Het ‘Allez Cédric’ rolt meermaals van de tribune.

Een Congolese ster, gekomen vanuit het niets maar verworden tot het angelpunt van de Sittardse aanval, oftewel ‘l’Étoile du Congo, le Trésor de Sittard’.

Op 6 november bereikte ons in de vroege avond het bericht als zou kapitein Mels van Driel zijn ontslagen door Fortuna Sittard. Dit bericht was er duidelijk even te veel aan in een periode rondom het overlijden en de uitvaart van buscoördinator Rob Poulssen en de frontale aanval van Fortunahome.com op het Buscomité van de Supporters.

Nadat eerst de meest trouwe supporters al door Hans ‘Airkes’ Erkens waren uitgemaakt voor ‘stelletje onverlaten’ en door Frans Körver voor ‘criminele nepsupporters’ had het er nu alle schijn van dat de club de chou-chou van het Sittardse publiek wilde buitengooien.

De dag erna blijkt al dat van een ontslag geen sprake kan zijn. De clubleiding is blijkbaar toch geschrokken van de reacties. Door met betrokkenen af te spreken de aanleiding van het incident niet uit de doeken te doen, probeert men haar vege lijf te redden. Gelukkig is Fortuna nog steeds een zeef en op 8 november lezen we in Dagblad de Limburger de oorzaak van het dispuut tussen speler en club. Mels heeft op een whiteboard de tekst ‘wie heeft er ballen’ uitgeveegd. Toen Körver hierachter kwam, ontstak hij in woede. Blijkbaar is de goede man er van overtuigd dat dergelijke motivatietechnieken van deze tijd zijn. De publieke opinie zorgt er in de dagen nadien voor dat zowel Körver alsmede ‘Airkes’ met de grond gelijk worden gemaakt, want waar gaat dit toch over?

De wedstrijd volgend op het incident staat Mels gewoon weer in de basis, al heeft hij de aanvoerdersband moeten inleveren. Als de nieuwe aanvoerder, Arjan Christianen, in de wedstrijd tegen RBC Roosendaal een rode kaart krijgt voorgehouden, krijgt Mels de band weer in handen. Dat is echter wel buiten Körver gerekend, want hij besluit Mels tegenover eenieder te kleineren en hem persoonlijk de band af te nemen. Binnen de spelersgroep ziet iedereen Mels als aanvoerder, maar Körver ziet dat anders.

De wedstrijd nadien is Mels wèl weer gewoon aanvoerder en hiermee geeft Körver zijn ongelijk toe. Teneinde Mels een hart onder de riem te steken wordt het halve stadion volgehangen met de tekst ‘Super Mels’. Een duidelijk signaal van de supporters (TIFO Fortuna United, Fortuna Online en Lateral Boys) om duidelijk te maken aan wiens zijde wij nu staan.

Het seizoen 2006-2007 staat op het punt van beginnen. De voorbereiding zit erop. Frans Körver heeft gewikt en gewogen en iedereen op de juiste plaats gezet. Daar waar de afgelopen seizoenen de slechtste waren uit de clubgeschiedenis, heeft iedereen er goede hoop op dat dit definitief tot het verleden behoort.

De Lateral Boys hebben ongeveer hetzelfde gevoel (minimaal dezelfde hoop) als iedereen en onderstrepen dit met een boodschap die weinig uitleg behoeft. De tekst op de spreekband wordt ondersteund door een stoplicht waarvan het onderste licht brandt, oftewel: LICHT OP GROEN VOOR EERSTE WINST.

Er zijn nog een paar wedstrijden te spelen, maar in de hoofden van de supporters zit het seizoen erop. Fortuna is mathematisch zeker van de laatste plaats, voor de derde maal op rij…

Het derde jaar dus (minimaal) dat de club wordt gezien als het lachertje van het betaald voetbal. Maar, als heel voetbalminnend Nederland om ons lacht, waarom zouden wij dan niet eens om anderen mogen lachen?

Tegendoelpunten in de laatste minuut of in blessuretijd, we weten er alles van! Niets leuker dus dan als dit onze Kerkraadse rivalen een keer overkomt. Woensdag jongstleden was het zover. Roda JC was met haar gedachten reeds in de Rotterdamse Kuip, maar dat was buiten Klaas Jan Huntelaar gerekend. Diep in blessuretijd liet hij de gelijkmaker noteren, hetgeen Ajax aan een verlenging hielp. Die verlenging verliep vervolgens desastreus voor Roda, waardoor Ajax uiteindelijk met 4-1 te sterk was voor haar opponent en aldus de bekerfinale bereikte.

Tsja, en daar sta je dan als Roda-supporter. € 11,- betaald voor de busreis, € 13,- voor het kaartje, maar de finale bleek onbetaalbaar…

Eens per jaar wordt er in Zuidoost-Nederland een voetbalbeurs gehouden. Decor hiervan is telkenmale de donkere, rokerige danszaal van 'Zaal Maenen' aan de Leenderweg te Valkenswaard. Talloze verzamelaars van uiteenlopend pluimage weten elk jaar weer de voetbalbeurs te vinden.

Bij aankomst te Valkenswaard hoef je in principe niet lang te zoeken. Her en der zie je geparkeerde auto's staan met Duitse en Belgische kentekens. Verzamelaars haal je zó tussen het winkelend publiek uit; wie draagt er nu een voetbalcoachjas en een clubshawl op zaterdagmorgen omstreeks 09.45 uur?

Eenmaal binnen is het zaak zo snel mogelijk het kaf van het koren te scheiden. Op de tientallen dicht tegen elkaar geplaatste tafels kun je allerlei voetbalspullen vinden. Van shawls tot spelerskaarten, van boeken tot vaantjes. Aan diversiteit geen gebrek, voor elk wat wils.

Artikelen inzake 'Oranje' nemen een prominente plaats in. De prijzen hiervoor zijn erg laag, de wet van vraag en aanbod doet haar werk. Ook Fortuna memorabilia wordt (volop) aangeboden. Ben je op zoek naar oude speldjes, presentatiegidsen of programmaboekjes, noteer dan deze voetbalbeurs editie 2006 maar vast in je agenda!

Anderhalf uur en een aantal koopjes later keren we weer huiswaarts. Volgend jaar zijn we hopelijk weer present.

Op 1 november 2005 is (sport)verslaggever Nico Jessen op 65-jarige leeftijd overleden. Nico genoot vooral bekendheid vanwege zijn radioverslagen voor Fortuna Sittard en het oud Limburg Schuttersfeest, het OLS. Hij bracht deze twee begrippen op onnavolgbare wijze in de Limburgse huiskamers. Vooral zijn radioverslagen van Fortuna kan eenieder zich nog goed voor de geest halen.

Was je een avond verhinderd, geen nood, Nico hield je wel op de hoogte. Nico verstond de kunst om datgene hij zag op een dusdanige wijze te vertellen dat je het gevoel had er tòch live bij aanwezig te zijn.

Nico begon zijn carrière voor de radio in 1972. Als rasechte Sittardenaar ging zijn liefde vooral uit naar Fortuna en stak dat niet onder stoelen of banken. Ook de Carnavalswereld was één van Nico’s grote liefdes. In 1968 werd hij als buuttereedner kampioen van het Land van Swentibold. In 1970 werd hij zelfs derde op het Limburgs Kampioenschap. In 2002 kwam abrupt een einde aan Nico’s carrière, nadat hij werd getroffen door een herseninfarct.

Met Nico Jessen heeft ons een persoon verlaten die enorm geliefd was in Sittard en omgeving. Nico bedankt!

(Tijdens de wedstrijd Fortuna Sittard – BV Veendam werd middels een minuut stilte en een spreekband stilgestaan bij het overlijden van Nico Jessen)

Fortuna Sittard - MVV, 22 april 2005

Fortuna Sittard - FC Eindhoven, 11 april 2005

Fortuna Sittard - Heracles Almelo, 11 februari 2005

'Het runnen van een betaald voetbalclub is zo simpel als de pest', zo stelt Jan Smit, voorzitter van Heracles Almelo. De 'Koning van Ommen' wordt in de Volkskrant op zaterdag 2 augustus 2003 neergezet als een realist met duidelijke principes. Zittend op een wc-pot aan de rand van Heracles' kunstgrasveld doet hij zijn relaas. Hij trekt fel van leer tegen clubs die geregeerd worden door opportunisme. Toegegeven, dit opportunisme heeft ook in Sittard jarenlang de boventoon gevoerd, maar langzaamaan keert ook Fortuna terug naar een (hopelijk) gezonde bedrijfsvoering. Zijn credo luidt: 'Clubs die zichzelf niet kunnen bedruipen, moeten verdwijnen'. Nou, dan kan het verdwijnen van de vaderlandse voetbalcompetitie op het conto van Jan Smit worden geschreven. Hij vat zijn zienswijze samen in de uitspraak 'Rot hout moet worden weggekapt om een mooi bos te kunnen laten groeien'. Dat mag dan wel zo zijn, maar dat is toch duidelijk buiten Fortuna gerekend. Wij zijn namelijk van FSC-hout! En, voorafgaande aan de wedstrijd Fortuna Sittard-VVV Venlo werd eenieder duidelijk dat zulk hout exceptionele kwaliteiten bezit. Indien iedereen dit hout koopt, dan hoeft in de toekomst geen regenwoud meer te worden gekapt. FSC-hout laat zich dus door niemand snoeien! Oók niet door Jan Smit, en dat is zo simpel als de pest!